Mechaniczny robocik się cieszy
że jego duszę
wyceniono
według tak dobrego przelicznika
srebrników do euro
Mechaniczny robocik
z radością wykonuje
każdy rozkaz swoich Panów
Tylko czasami
gdy poluzuje się śrubka
blokująca sumienie
mechaniczny robocik
cichutko zatęskni
za utraconym człowieczeństwem
Powiedz miła, skąd ta okazja
Twoje ramiona dziś bardziej odkryte
Usta pomalowane czerwienią pokusy
Oczy obiecujące noc bezsenną
Pełną niespokoju zachłannością
Skąd suknia, której krój
Tak niewiele dla wyobraźni zostawia
Wprost mówiąc, na czyjej mapie ciała
Błądzić będę, zapamiętale gubiąc drogę
By móc, na nowo ją odnajdywać
Powiedz miła, dziś jest ten dzień
W którym po nowemu odkryję Ciebie?
Bo przecież od wczoraj minęło tak wiele czasu…
Ósmego dnia poznałem grunt
Gdy spod nóg zacząłem go tracić
Mimo, że pod sobą nie kopałem
Momentalnie wpadłem w dołek
Próbowałem się wydostać
Jednak depresja nie chciała mnie opuścić
Gęsi nie było w pobliżu
A odkryłem gęsią skórkę
A raczej to ona mnie odkryła
Gdy poczuła temperaturę
Zdecydowanie za zimną
Dziewiątego dnia dostrzegłem wrota
Postać przed nimi wymachiwała mieczem
Ze swoista nonszalancją
Wiedziony ciekawością postanowiłem zaryzykować
Świst miecza nad moją głową trwał tyle
Co mrugnięcie oka
A raczej trwałby tyle, gdybym zdążył mrugnąć…
Przynajmniej zaoszczędziłem na fryzjerze
Wolałem się jednak oddalić, by nie zaoszczędzić na czym innym
Co było niebezpiecznie blisko ostrza
Spojrzenie strażnika wrót również nie zachęcało
Do dalszego przebywania w jego obecności
Z dziesiątego dnia pamiętam niewiele
Na pustyni
moich wspomnień z tamtego okresu
Rzadko pojawiały się
Niewyraźne oazy
Tak odkryłem fatamorganę
Dzień jedenasty również w mojej pamięci
Nie zaznaczył się niczym szczególnym
Poza tym, że poznałem istotę, która
Zdawała się być podobna do mnie
Urzeczony nagą prawda
Wpatrywałem się w jej oczy
Energiczne uderzenie w policzek
Przekonało mnie
Że oczy u tej osoby
Znajdowały się znacznie wyżej
Piekło!
Tak poznałem piekło…
I kobietę
Chociaż nie chciało opuścić mnie wrażenie
Że już skądś się znamy
Kobieta również nie chciała mnie opuścić
Syknęła tylko coś w stylu : “Na dobre i złe”
Miałem nadzieję, że dotrzyma słowa
i zacząłem czekać
Na to “dobre”
Ponieważ nie śpieszyło się z odwiedzinami
Pozostało mi jedynie pogodzić się ze swoim losem
On jednak nie chciał pogodzić się ze mną
Nikt już się nie bawi
Na podwórku…
W piaskownicy…
Nie słychać
skrzypienia huśtawki
dawno rozebranej
Dzieci
które stawiały
babki z piasku
Od dawna są dorosłe
Plac zabaw również
musi być inny
By mogły zaparkować
Swoje zabawki
Pomyślał
że powie nie
zbuntuje sie
przeciwko
niezrozumieniu przez świat
ten…a co gorsza tamten
Potupie nóżkami
Na dziejowa niesprawiedliwość
Na upatrzoną gwiazdke z nieba
która jak na złość
Ani myśli spadać
Pobrudzi swoje serce wyborami
Między złą decyzją, a fatalną w skutkach
Zdobedzie blizny w wojnie, która wypowie
odwiecznym dogmatom
Pomyślał…
cała jego misternie zaplanowana przyszłość
Przepadła
W jej jednym pocałunku
Stojąc na peronie, zongluje ciężarem swojego ciała
Z jednej nogi na drugą
niecierpliwie wypatrując
upragnionego hałasu
Nieufnie zerkam na współoczekujących
Stłoczonych w strategicznie przez siebie wybranych miejscach
Nerwowy gwar, przerwany megafonem…
sekunda ciszy…
tym razem nie zapowiadają opóźnionego
Analizy nieprawdopodobienstwa
Drzwi zatrzymujących sie tuz przed nosem
Wagon w kolorze kremowym
Początkowo nie zamierza ugościc podróznych
Schronienie zapewnia, przestronny przedział rowerowy
tym razem trochę nie wierszowo- takie mini,a nawet mikro- opowiadanie
I
Na początku była ciemność
Pierwszego dnia otworzyłem oczy
Oślepił mnie nieznośny blask
Z grymasem na twarzy zamknąłem je z powrotem
II
Drugiego dnia już przywykłem do światła
Nadal nieznośnego
Wdepnąłem w kałużę – więc poznałem różnice
między woda , a niebem…gdy sie w to drugie wpatrywałem
III ( i nawet IV)
Trzeciego dnia tez wdepnąłem..dla odmiany w pokrzywy
Grymas na twarzy znów się pojawił
Z bólu zemdlałem, obudziłem sie czwartego dnia
A raczej o świcie, bo nad głową zobaczyłem gwiazdy
Zacząłem je liczyć, po dwunastej znużony zasnąłem
V
Piątego dnia przestalem nosic wysoko głowę, od kiedy pterodaktyl
uznał mnie za brakujące ogniwo…do swojego śniadania
Zacząłem omijac też wodę, od kiedy piranie uznały
że jestem apetycznym kąskiem
VI
Szóstego dnia wolałem już być jak najdalej
od zaprzyjaźnionego tygrysa
Zbyt znacząco zaczął sie oblizywac na mój widok
VII
Siódmego dnia postanowiłem odpocząć
Tylko, że w międzyczasie stworzylem własnych bogów
na swój obraz i podobieństwo
Stwierdzili, że za bardzo narzekam
Więc mnie wygonili
Z mojego raju
Ostatnia miejska latarnia zgasła
zawstydzona urodą kobiety
której mroźne serce
grzeje sie w ramionach
setnego dzisiaj kochanka
Na twarzy rozkoszy maska
głosne jęki i szybki oddech
by zagłuszyć najcichsze mysli
najskrytsze pragnienia
O sens…
Poki co bezgłośnie odmierza
między jednym uniesieniem a drugim
chwile do końca spotkania
By mogła podliczyć
dzisiejszy utarg z pożądania
Zrób to!
Załóż kaganiec ciemności
Na swoją wyobraźnię
Zawiąż przyszłość w węzeł gordyjski
I wyrzuć
zardzewiały miecz odwagi
No dalej!
Zaduś w zarodku marzenia
konformizem czynów
A rada
Samozwanczych mędrców
nagrodzi Cię
wieczysnym znużeniem
Noc taka sama jak zawsze
Mysli podobne
Gesty identyczne
My tacy jak wczoraj
Dzisiaj przypominajace poprzednie dni
Nawet świstak
chichocze tak samo jak zawsze
